زبان ما

به نگاهی که به گاهی

شاید

زبان من ۇ توست

تو سخن گوی

شاید

شنوم از جانم

ز درون سینه

ز نگاهت رازی

آنچه مژگان سیاهت گوید

پاسخ من این است :

جان ناچیز فدای

تو ۇ چشمان ۇ نگاهت . . .

از دفتر فصلی دیگر